Eğitim Tercihi

1980’li yıllardan bu yana sürekli olarak bu sloganı duyuyoruz: “Dershaneleri kapatacağız!” Bazen bakanlar, bazen başbakanlar dershanelerin kapatılacağı açıklamasını yaparlar. Bazen de seçim kazanmak için bir araç oluverir dershaneler… Bir süre, bu konu gündemde kalır.

Dershaneciler, bu işin arz-talep meselesi olduğunu ve kapanmasının güç olduğunu söylerler. Hükümet kanadı ise dershanecilerin haksız kazanç sağladıklarına vurgu yaparak halkın öfkesinin yaratacağı rüzgarı arkalarına almaya çalışırlar. Eğitimciler açıklamalarda bulunurlar, bir süre sonra ise tüm bu açıklamalar unutuluverir. Geçmişe dair gözlemim şudur ki, dershanelerin kapatılması gündeme geliyorsa, mutlaka ya memleket seçim ortamındadır ya da gündem değiştirilmesi gereken daha önemli konularla karşı karşıyayızdır. Bu nedenle ben bu tartışma her çıktığında tedirgin olurum.

Nasreddin Hoca’ya dair o bilge fıkrayı hatırlarsınız... Hani Hoca bir gün çarşıya çıkmış ve yerde bir şeyler aranmaya başlamış. İnsanlar merak ederek sormuşlar: “Hocam hayırdır ne arıyorsun?” diye…  “Anahtarımı samanlıkta kaybettim de, onu bulmaya çalışıyorum” cevabını vermiş Hoca...  “Madem samanlıkta kaybettin, git orada ara; burada ne dolaşıyorsun?’’ Hoca bam teline dokunup, bir davranış biçimini özetlemiş: “Bende biliyorum ki anahtar orada; ancak samanlık çok karanlık diye burada bakıyorum…’’       

Milli Eğitim Bakanlığı’nın çok ve çeşitli sorunları var, öğrenci sayıları fazla, öğretmen sayıları yeterli değil, nitelik konusunda epey sıkıntıları var. Okullarda standardizasyonun sağlanması çok güç. Gençlerimiz geleceğe dair tüm ümitlerini üniversite sınavına bağlamış durumda. Artan nüfusa yönelik eğitim ve iş olanakları  yaratamıyoruz. Tüm bu sorunlarla uğraşmak, çok iyi niyetli olunsa bile gerçekten çok zor. İşte böyle durumlarda sloganlaşan eğitim reform ve projelerine sarılıyoruz.

Diğer dikkatimi çeken husus ise, bu olayın açıklanma biçimleri. Türkiye’de milyonları ilgilendiren bir konuda çok önemli ve iddialı bir açıklama yapıyorsunuz. Eğer bu durumu gerçekten mümkün kılabilirseniz, vatandaş sizi ayakta alkışlar. Hatta 40 gün süren şenlikler bile yapılabilir. Ulusal bir bayram havası yaşanır. Düşünün sadece üniversite sınavına girecek öğrenci sayısı yaklaşık 2 milyon. Dershanelerin kaldırılması projesi, ülkemizin en önemli projesi olur.

Ancak ilginçtir ki böyle müjdeli bir haber, Başbakan ya da bakanlar tarafından ayaküstü ya da bir seyahat esnasında açıklanıverir. Sadece bu durum bile açıklamanın ciddiyetine gölge düşürmeye yeter bence…

Ama önemli değildir bu açıklamanın ayaküstü olması, halkımız çabucak umutlanır, bir süre sonra ise hemen unutuverir. 2 yıl önce de, 20 yıl önce de böyle bir açıklama yapılmıştı. Ancak bir süre sonra unutuldu. En yakın tarihli örneğim, çılgın proje örneği. Sahi ne oldu o projeye? Hani Karadeniz’le Marmara Denizi’nin birleşeceği, yeni bir İstanbul Boğazı inşa edileceği proje vardı. Acaba kaç kişi bu projenin akıbetini sorguluyor?

Mark Twain’e sigarayı bırakmak zor mu diye sormuşlar. O da; “Sigarayı bırakmak çok kolay, ben yüzlerce kez bıraktım” demiş.  Buradan hareketle ne diyelim? Dershaneleri kaldırmakta ne var? Biz 100 kez kaldırdık zaten… Gazetelerde bir sonraki “Dershaneler kapatılıyor” manşetinin kimin tarafından attırılacağını merakla bekliyorum.

Eğitim Danışmanı Ferahim Yeşilyurt